Biliyorum ilk yazım doğum hikayem olacaktı, ama uzun bir post olacağı için kızımdan fırsat buldukça yazıp yazıp taslağa kaydediyorum, çok az kaldı:)
Niye mi mutlu oldum arkadaşlar, öğretmenliğe ilk atandığım okulumdan bir öğrencim aradı 5 dk. önce, 6 sene önce dersine girmiştim, çok problemli ama bir o kadar saygılı bir öğrencimdi Onur. Sınıf öğretmenleriydim, az mı uğraştık ders çalışması için...yakında askere gidecekmiş, bir halinizi hatırınızı sorayım öğretmenim dedi...zaten bu hormonlardan duygusallık hat safhada, kapadım telefonu doldu gözlerim...kıymet biliyordu oradaki öğrencilerim...varoş bir kesimdi, yokluk vardı ama saygıda asla kusur yoktu. Şimdi daha çocuklarının peşinde pervane velilerimin bulunduğu, sosyoekonomik durumu gayet iyi öğrencilerimin olduğu bir okuldayım. Yine pırıl pırıl öğrencilerim var ama pürüzlerde var ne yazık ki...
Evet şimdiki öğrencilerin bazılarında öğretmene belki eskisi gibi saygı yok ama kim ne derse desin öğretmenlik çokkk güzel bir meslek...böyle bir telefonla hatırlandığını görür, mutlu oluverirsin işte...
Şimdiden hayırlı teskereler Onur'cum...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder