Yaşarken öğrenilenler...

Neredeyse iki üç hafta oldu. Aklıma geldikçe hala canım sıkılıyor...

Bir çocuk mağazasındayız, doğal olarak annelerinin yanında çocuklar var. Bizim kız çocuk görünce dayanamaz, hemen iletişim kurmaya çalışır, kendinden küçükse abla rolüne girer hemen, akranıysa veya kendinden büyükse "arkadaş olalım mı" der sesini yumuşatarak. Mağazada beş yaşlarında bir kız çocuğuda annesiyle beraber kıyafet bakıyor, Ege Bahar gülümseyerek yanına gitti ve arkadaş olalım mı dedi. Kız çocuğu öfke dolu bir sesle "git başımdan ya" diye bağırdı. Kızım bir anlam veremedi, bir bana bakıyor, bir çocuğa. Sesimi çıkarmadım, sadece izlemeye devam ettim, annesi tepkisiz bir şekilde (duyduğu halde) eteklere falan bakıyor. Gel kızım deyip Ege Bahar'ı yanıma çağırdım. Ege Bahar hakikaten bir anlam veremedi olaya, dilimin döndüğünce durumu anlatmaya çalıştım, belki tanımadığı insanlarla konuşmaktan hoşlanmıyordur gibi birşeyler söyledim. Baktım yine gidiyor yanına, oyuncağıda elinde, uzatıp birlikte oynayabiliriz diyor. Biraz ilerden izliyorum, çocuk "offf, git dedim sana, git başımdan" diye bağırdı yine. Annede tepki sıfır yine, çok bir şey beklemiyorum bence, sadece kibar bir şekilde bunu söylemesi gerektiğini falan belirtse ya da "bak o daha küçük,senin oynamak istemediğini anlamadı galiba" falan dese biraz içim rahatlayacak. Ama yok, anne hiç ilgilenmiyor bile, çocuğu benim kızıma nasıl bağırıyor anlatamam, sanırsın Ege Bahar birşey yaptı veya bir zarar verdi. Tutamadım kendimi, annesinin yapmadığını ben yapayım da öğrensin dedim. "Ege Bahar'ın yaşı senden küçük, seninle oynamak istiyor ama sen istemiyor olabilirsin tabii ki, fakat bunu kibar bir şekilde ona söylersen eminim anlayacaktır" dedim. Açık konuşayım çok yumuşak bir dille söylemedim bunu, üzüldüm çünkü...Annelik ve koruma içgüdüsü mü dersiniz bilemem ama çok üzüldüm. Kendi evladım bir başkasının çocuğuna bu şekilde davransa kati suretle müdahale ederim, yanlışını görebilmesi için doğru olanı göstermeye çalışırım.

Olay benim çocuğumla neden oynamıyor olayı değil tabii ki, çocuk da olsalar kendi duyguları, istekleri var, hoşlanmıyor olabilir ama duyguları makul bir şekilde ifade etmeyi öğretmek anne ve babalara düşer diye düşünüyorum.

Kızımın ikinci bağırışı yedikten sonra "ama ben onu sevmiştim" demesi gözlerimin önünden gitmiyor. Hayatta yavrularımıza öğretmemiz gereken ne çok şey var. Aslında bir yerden sonra ne yapsak boş, bazı duyguları yaşaya yaşaya öğrenecekler. Üzülecekler, anlam veremeyecekler...Böyle böyle büyüyecekler. Ne annelik içgüdüsü ne başka bir şey onları koruyamayacak...Sana böyle davranana sende aynı şekilde davran demek doğru gelmiyor bana ama yine itiraf edeyim bunu söylemek içimden geldi, ne mi yaptım yuttum, böyle bir şey söylemedim...

29 Ekim...

Altı günlük bayram tatilinin son günü Cumhuriyetimizin 89. yılına denk geldi. Çifte bayram oldu yani. Güzel ve bol dinlenceli geçen bir kurban bayramının hemen ardından gelen bu anlamlı günü bizde ailecek coşkuyla kutladık. Bağdat Caddesi öylesine kalabalıktı ki Ege Bahar ömründe böyle kalabalık görmediği için biraz şaşırdı ama kısa sürede ortama alışıp o da coşkuyla kutladı Atamızın hepimize, milletimize armağanı olan bu anlamlı günü...

Cumhuriyetin coşkusunu, anlamını yüreğinde hissedebilen çocuklar yetiştirebilmek dileğiyle nice 89. yıllara...

Atam teşekkürler...Nur içinde yat...

Ev kazası...

Dün akşamüzerine kadar ailece keyif yaptıktan sonra hafif yağan yağmura aldırmadan dışarı çıktık. Her birimiz kendi şemsiyelerimizi aldık, sokak müziği yapanları keyifle seyrettik, kızımla kendimize ciciler aldık, akşam yemeği için balıklarımızı aldık ve eve döndük. Ben yemekte balık olmasının rahatlığıyla (bizde balıkları mutlaka evin erkeği pişirir) çamaşırları yerleştirme, havluları değiştirme işine girişmişken yavrukuşumuz çoktan oyun hamurlarıyla oynamaya dalmıştı. Salondan koşa koşa odasına geldi, oyuncak tenceresinin kapağını aldı ve yine koşa koşa salona döndü, dönüyor derken babası mutfaktan ben banyodan nasıl fırladık bilemiyorum. "Burnum burnum" diye çığlık çığlığa bağırıyordu. Kucağıma aldım ama korkudan br türlü kafamı yüzüne çeviremedim. Ayağı takılmış ve salondaki sehpaya burnunu çok sert bir şekilde çarpmış. Kafasını omzuma yasladım, içimden bu kadar canı yanacak kadar kuvvetli vurduğuna göre kesin burnu kanayacak diye düşündüm. Aynı düşündüğüm gibi bir iki dakika içinde kan burnundan ılık ılık akmaya başladı. Bayağı zor durdurduk kanını. Burnu şişti. O ağladı ben ağladım...

15-20 dk. sonra kendimize geldikten sonra içimiz rahat etmedi,kırık veya çatlak olabilir diye kalktık acil servise götürdük. Tahmin ettiğimiz gibi çocuk cerrahı hemen burun filmi istedi. Kanama ve şişme olduğu için kırık olma olasılığından bahsetti. Arkamı döndüm ağladım ağladım, bir yandan da dua ettim. Radyolojiye indiğimizde profilden tutmak gerektiğini ve 5 sn. kadar kıpırdamadan durması gerektiğini söylediler. Elinde hala bırakmadığı oyun hamuru vardı. Aldım elime hamuru, babası profilden tutarken bak kızım, kafanı hiç oynatma, sana önce tabak sonra vazo yapacağım dedim. Ben yaptım o da hiç kıpırdamadan durdu. Ben vazo yapana kadar film çoktan çekilmişti. Radyoloji uzmanı filmi eline alıp incelediğinde kırık görünmüyor ama doktorumuz bir incelesin dediğinde biz mutluluktan havalara uçtuk zaten. Doktoru kırık olmadığını söyleyip gece için bir iki önemli noktayı belirttikten sonra evimize geldik. Balık falan yiyemedik tabii ki. Ucuz atlattığımız bir ev kazasının ardından şaşkınlık, üzüntü ve mutluluk birbirine karışmıştı. Gece bilinç ve bulantı takibi için bayağı geç yattı, ara ara uyandı ağladı. Zor bir geceydi, şu an yorgunluktan hala uyuyor yavrum.

Çok şükür...Şu an şiş ama kırıksız bir burnu var...Kendimi ne kadar sorguladığıma hiç değinmeyeceğim. Bir anda ayağı takıldı, babası evde olmasaydı mutfakta da olabilirdim diye düşünsem de yine de çamaşırına başlayacağım şimdi diye çok iç geçirdim.

Çok şükür Allah korktuğumuza uğratmadı...

Büyümek...

Üç buçuk yaşına üç hafta kaldı. Halen minicik bir yavru olduğunu kabullendirenebilene aşkolsun:) Yok yok zorla kabullendirme gibi bir derdimiz yok tabii ki ama aklı fikri hep daha büyük olmakta...

Büyüyünce ne olacak sanki? diye sorduğumda eğer araba kullanıyorsam "araba kullanacağım" diyor. Üstelik ön koltuğa da babasını oturtacakmış. Özetle arka tarafa atılan kişi ben oluyorum:)

Taktığı gözlüğe gelince...Geçen hafta sağlıklı yaşamla ilgili bir konuları vardı okulda. Doktor ve hemşire olup bebeklerini muayene etmişler. Bunun üzerine taaaa  bizim çocukluğumuzdan kalma şu plastik doktor seti oyuncaklarından aldık. Steteskop ve gözlük Ege Bahar'ın ayrılmaz parçaları oldular. Oyun hamuru oynarken bile yanından ayırmıyor.  Her doktor gözlük kullanmıyor tabii ki, ben de bir bağlantı kuramadım ama bizim kız gözlüğü takınca kendini doktor sanmaya başladı:) Tabii kbb doktorumuza duyduğu sevginin de bunda payı olduğunu düşünüyorum.

Bazen  de büyüyünce müzik öğretmeni veya dansçı olacağım diyor. Okulda bu hafta dans dersleri başladı. Bakalım aynı şevkle devam edecek mi?

Güzel yavrum büyü tabii...hayallerine kavuş hep...Sağlık hep seninle olsun...Elimde olsa keşke, sen büyüyüp kendi kararlarını verirken, kendi yaşamını kurarken senin bizimle olan her anını hafızama kaydedebilsem...Biliyorum bu günler bir daha geri gelmeyecek, bir daha yaşanmayacak...Sen bir yetişkin olduğunda yanında olabildiğimiz her an bize mutluluk katacak, gurur verecek ama bugünlerinde çok özlenecek birtanem... 

Pembe yanak, sarı saç...

Haftasonu nasıl güzel bir hava vardı öyle...Havanın güzelliği içimizi açtı, hem bu yıl sonbahar gelemedi hala diyoruz hem de yazdan kalma günlere doyamıyoruz. Aslında ben sıcacık kahvem elimde keyif yapacağım, sabahtan akşama kadar evde pinekleyeceğim haftasonlarını özledim fakat hava böyle mis gibiyken yavrukuşu evde bekletmenin hiçbir anlamı da yok değil mi?

 

Nasıl kokoş bu aralar...o kadar ki, dışarı çıkarken kıyafetine uygun kolye arıyor:)

Yanaklar koşturmaktan kızarmış, pembe yanak, sarı saç olmuş:)

Saç dedim de, saçlarını toplu sevmiyor, açık olmalıymış, çünkü sarı saçları çok güzelmiş, hatta Rapunzel'in saçları koyu sarıymış, kendisinin açık sarı:)

Allah nasip ederse iki üç aya kendi evimize taşınmış olacağız. Haftasonu şöyle bir uğradık nasıl gidiyor diye, bizim kız bizden heyecanlı, bizler 3,5 yaşındayken farkındalığımız bu kadar yüksek miydi hatırlayamıyorum, onun sevinci adeta bizi motive ediyor...

Ben bu aralar bunu okuyorum. Tübitak'ın bilim adamları serisinden sonra İş Kültür yayınlarının yeni yayınlanmış bu kitabını elimden bırakamıyorum. Okudukça branşımı daha çok seviyor, okudukça bildiklerimi, öğrendiklerimi aktarma heyecanıyla doluyorum. Belki birilerine ışık olur diye...

Tatlı yaramaz...

Bir önceki haftasonundan...

Yaramazlığa bayılıyor. Hatta geçenlerde "anneciğim adımı değiştirip yaramaz koyalım mı?" dedi sırıtarak...Yani yaramazlık bizim kıza çok keyif veriyor. Bir bakarsın kaşla göz arasında kendine bir eğlence, anneye yapılması gereken bir iş bulur:) Baba devreye girer, "sakın elleme annesi, ben toplarım" der :)))

En önemlisi mutluluk...

Dün Ege Bahar'ın hem okuldaki ilk bir ayının değerlendirmesi hem de zihinsel ve fizyolojik gelişimi hakkında öğretmenlerinin gözlemlerini dinlemek için okuldaydım.

Sanat Atölyesi saatleri en keyifli zaman geçirdiği zamanlarmış. Öğretmeni  yaratıcı bir kişiliği olduğunu, bu dönemde en dikkatini çeken özelliğinin bu olduğunu söyledi. Boyama kitapları ile  sınırlı boyamalar yaptırmamamızın iyi olacağını belirtti. Bu onu yeteneği yönünden sınırlandırmak oluyormuş. Okula uyumu gayet iyiymiş. Sabah saatlerinde yapılan orf çalışmasıda ona keyif veren çalışmalardan birisiymiş.

Duyduklarıma mutlu oldum tabii ki, her anne baba çocuğunun çeşitli alanlarda iyi olmasını, başarılı olmasını istiyor. Kendimde öğretmen olduğum için toplantılarda, görüşmelerde hep gözlemlediğim anneler ve babalar kendi diledikleri yönde çocukları hep en üst noktada olsun istiyorlar. Çocuk ne istiyor diye düşünen kesim çok fazla değil açıkçası. 12. sınıfta bile bölüm değiştirip, yıllarca okuduğu alan dışında  üniversite sınavına giren öğrenciler var. Çocuk için zor bir durum, anne ve baba baskısıyla fen bölümünde okuyan o kadar çok öğrencim var ki. Kişinin kendi iç dünyasında mutlu olması aslında seçtiği alanda başarısını arttıran bir etken. Bunu gözden kaçırmamak çok çok önemli bir konu.

Vel hasıl demek istediğim mutlu olsun benim kızım, bugün duyduklarım beni mutlu etti elbette ama sanata, spora, fen ve matematiğe yetenekli olup olmaması hiç önemli değil samimiyetimle söylüyorum. Hayatta kendi istediği alanda başarılı olmaya gayret etsin yeter. En önemlisi mutlu bir insan olsun. Mutluluk başarıyı zaten getirecektir. İçinde hep yaşamın güzelliklerine dair heyecan olsun...Başka bir şey istemem...