Bugün kız kıza Cadde'de dolaştık Ege Bahar'la. Günlerdir evi toparlamaya çalışıyorum, aslında bugün biraz dişimi sıkıp devam etseydim kalan işler biterdi heralde. Aman boşver dedim, nasıl olsa on günümüz daha var, bir şekilde halledeceğiz artık...
On gün sonra kendi yuvamızda olacağız inşallah...Ailecek heyecanlıyız, yeni bir ev yeni bir düzen kurmak demek. Ege Bahar bile odasıyla ilgili planlar yapıyor ve bizimle paylaşıyor. Allah'a çok şükür kendi yuvamızın sahibi olacağız. Aslında çocukluğumdan beri yaşadığım bu muhiti bırakıp gidecek olmak biraz dokunuyor ama kiraya verdiğimiz onca parayı düşününce çok şükür diyorum. Hem çok mu uzaklara gidiyoruz sanki diyorum kendi kendime, arabayla tam onbeş dakika aslında. Hem kim için bunlar, tabii ki yavrumuz için, oturacağımız bloğu bile ona göre seçtik biz, önümüz çocuk parkı, havuz yanıbaşımızda, illaki haftasonları ailece gezeceğiz ama en azından park bahçe istediğinde hangi parka gidelim derdimiz olmayacak.
İnsan yeni bir eve geçeceği zaman tabak çanak bile yenilensin istiyor. Sevgili kocam duymasın ufak tefek hoşuma giden parçaları görünce kaçırmıyorum:) Ege Bahar bile kendi kahvaltı takımını yeniledi, beni öyle bir kandırdı ki; "anne yeni evimizde kullanacağım ama" deyince dayanamadım. Eeee armut dibine düşermiş:)))
Taşınmak demek evde farkında olmadan biriken gereksiz eşyalardan da kurtulmak demekmiş. Ne çok şey çıktı atılacak, verilecek. Bu hafta belediye görevlilerini çağırıp kullanmadığımız eşyaları vereceğim. Ege Bahar'ın oyuncaklarından da bir ayıklama yapmayı düşünüyordum ama kızım kesinlikle oyuncaklarına dokundurtmuyor. Açıklaması şöyle ki, hem hepsiyle oynuyormuş hem de kardeşi kullanacakmış. Nasıl bir kardeş takıntısı var şu ara anlatamam, kendisine küçülen her bir parça kıyafeti olmasını istediği kardeşine ayırıyor. Allah nasip ederse bizde çok istiyoruz ama daha zamanı var. Tabii en güzeli daha böyle bir durum olmadığı halde Ege Bahar'ın kardeş durumuyla ilgili bu kadar pozitif olması diye düşünüyorum.
Bunlar bu yıl ki İstanbul Kitap Fuarı'ndan Ege Bahar'ın payına düşenler. Bir ara Ege Bahar'la birlikte gitsek de o da kitap fuarının havasını solusa mı diye düşünmüştüm ama geçen yıla göre organizasyonun çok başarısız olduğunu görünce iyi ki getirmemişim dedim. Biz bu yıl okul olarak 275 öğrenci 6 öğretmen olarak kitap fuarındaydık. Tabii bizim öğrencilerimiz ortaöğretim grubunda yer aldığı için fuarda serbest bırakıyoruz ve belli bir saatte buluşup otobüslerimize biniyoruz. Fakat ilköğretim ve anaokulu öğrencileri tarafından oluşturulmuş zincirler tarafından bolca sıkıştırıldığımız için standlara doğru düzgün bakamadık desem yeridir. Kendimce naçizane keşke organizasyon daha planlı programlı olsa, anaokulları ve ilköğretim kurumları için ayrı bir veya birkaç gün planlasalar diye düşündüm. Velhasıl uğultudan, gürültüden korkunç bir baş ağrısıyla döndük evlerimize. Neyse günün karlı çıkanı Ege Bahar oldu:) Bu kitapları birlikte bir süre inceledikten sonra yeni evimizde okumak üzere paketleyip kaldırdık.
Bizde bu ara toplanma telaşı var yani, çoğu gitti azı kaldı desem yeridir. Hayırlısıyla herşey güzel olacak inşallah...
