Komşu komşu huuuuuu.....

Dün gece yatmadan bizim evin alarm sistemi kurulur, tam yatacakken Turkuaz şu kocişin gömleğini ütüleyivereyim der ve balkon kapısını açar. Aman o ne ses "cıırrrrrrrrrrrrr cırrrırrrrrrrrrrrr".

Bizim balkonlardan biri camekanlı ve ben ütü masasını oraya koydum ortalıkta yer işgal etmesin diye, dün gece alarmın kurulu olduğunu unutup ütü yapmak için balkon kapısını açınca ortalık ayağa kalktı. Hemen devredışı bıraktık ama 15-20 sn. cayır cayır öttü durdu. Ben çok tedirgin oldum insanları rahatsız ettik diye ama pek olmamışlar anlaşılan:) Alarm firması evde misiniz, polis ekibi yollansın mı diye hemen aradı, bizde durumu izah ettik.

Neyse alarmı kapadık falan derken aklıma birşey takıldı. Niye bir kimsede kapımızı çalıp ne oluyor, bir durum mu var demedi??? çünkü kimse kimseyi tanımıyor ne yazık ki...

Bu yıl Ege Bahar nedeniyle izne ayrıldım, daha önce sabah yedide çıkar, akşam altı gibi evde olurdum. Birden böyle evde kalınca daha iyi anladım komşuluğun ne kadar önemli olduğunu...17 daireli bir apartmanda oturuyoruz ve kimse kimseyi tanımıyor. Apartman ahalisinin yarısından fazlasını yaşlı kimseler oluşturuyor, bazıları mesela yöneticimiz, üst katımız şehir dışında yaşıyor ve ara ara gelip gidiyorlar. Karşımızda aynı yaşlarda olduğumuzu tahmin ettiğim ve geçen yıl evlenen bir çift var sadece. Onlarda bizim gibi sabah gidiyor akşam geliyor. Tabiki hepimiz iş güç derken unutuyoruz bunları, birde zaten kimsenin kimseye güveni kalmamış ne kötü...

Geçenlerde kocişle balkonda otururken apartman kapısından ellerinde anakucağıyla çıkan bir çift gördük. Birine misafir geldiler heralde diye düşünüyordum ki onlar otoparka yöneldiler...bir an içimden keşke burada oturuyor olsalar diye geçirdim...ara ara bir kadını ninni söylerken duyuyordum, çünkü aynı saatlerde bende Ege Bahar'ı uyutmak için yatak odasına geçiyorum...bir hafta on gündür ses kesildi. Heralde birine uzun süreli misafirliğe gelmişlerdi...Zaman zaman keşke şöyle karşılıklı sohbet edebileceğim bir komşum olsaydı diye içimden geçiriyorum. Hele ki birde çocuğu olsaydı değmeyin keyfime:)

Ben tam çocukluğum dediğim zamanı 32 daireli bir apartmanda geçirdim. İnanın herkes birbirini tanırdı. Bahçede çoluk çocuk birlikte oynardık. Birlikte yenilir içilirdi. Şimdi bana garip geliyor herşey...

Çocukken karşılıklı geçip,

-Komşu komşu huuuuuu....oğlun geldi mi?

-Geldi.

-Ne getirdi?

-İnci boncuk.

-Kime kime?

-Sana bana.

-Başka kime?

-Karakediye.....

diye devam eden oyunlar oynardık. O zamanlar komşular bırakın birbirini, karakediyi bile düşünüyorlarmış...nereden nereye....