Büyüyorsun...2,5'a tam iki hafta kaldı, ne zaman bu kadar büyüdün anlayamıyorum...Daha ikibuçuksun ama bu kadar hızlı geçtiyse ikibuçuk yıl, sonrası da çok çabuk geçecek demek ki...İçim tuhaf bir sevinçle dolu, anne babalar çocuklarının nasıl büyüdüklerini hiç anlayamıyorlar, yıllar koşar gibi geçiyor, insan yavrusuna doyamıyor yaşı kaç olursa olsun...
Artık kendini, istediklerini, istemediklerini rahatça ifade eden bir çocuksun. Kreşe ilk başladığında ağlayasım gelirdi senin ardımdan ağlama sesini duyarken, şimdi de ağlayasım geliyor sen ardına bile bakmadan sınıfına, öğretmenine koşarken...Sokağın başında öpmeye başlıyorum seni, bırakırken koşup gideceksin diye...
Akşam uyumadan önce seni kucağıma alıyorum, bizim için ne kadar değerli olduğunu, seni ne kadar çok sevdiğimizi anlatıyorum. Bazen kendi duygularımı anlatırken babanı unutmuşsam eğer "babam da di mi" diyorsun, sonra da "bende sizi çok seviyorum" diyorsun, kucağımda mutluluktan bacaklarını bir o yana bir bu yana sallıyorsun...Doya doya yaşamaya çalışıyorum bu dakikaları, biliyorum ki bu zamanlar bir daha geri gelmeyecek...
Sana sarılarak uyumaya baban da ben de bayılıyoruz, bir uyanıyorum, minik bir el ya saçlarımın içinde, ya da sıkı sıkı beni sarmış durumda...
Sen evimizin neşesi, yaşantımızın heyecanısın güzel kızım...
Babanın, benim herşeyimizsin...
Niye mi yazdım ben şimdi bunları?
Annelik işte, kabardı bir anda yüreğim, yaz dedim kendime, yaz ki hislerin bir gün okunsun bir sarı kelebek tarafından...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder