Bu sabah bir göz operasyonu geçirdim, çok şükür iyiyim şu an itibariyle. Bu ilk değil, 6 yaşindaydim ilk ameliyatımı olduğumda, tıp nasıl ilerliyor, 26 yıl önce 3 saatte çıktığım ameliyattan bugün 1 saat 10 dakikada çıktım, üstelik 3,5-4 saat sonrada taburcu oldum. O ameliyat yaklaşık 20 yıl idare etti beni ama son 5-6 yıldır sağ gözümdeki kayma tekrarlayarak ağırdan ağırdan ilerledi. Yakına değilde uzağa baktığımda ciddi kayma olmaya başlamıştı son birkaç yıldır. Çözüm ameliyat dendi, hemen ok dedim. Doktorum doktor değil ya bir can, olayın tıbbi boyutuna inersek sonsuz güvenim var kendisine ama bunların yanında benim ne hissettiğimi anlayabilmesi, ameliyat sonrası haydi aynaya bak bol bol demesi, Pazartesi kendisinin gireceği ameliyat için bana dua edin tamam mı demesi insaniyetini, yüreğinin güzelliğini gösteriyor bana...Yıllardır tanırız, iyiki hayatımızda dediğim insanlardan biri...
Evdeyim şimdi, sag gözüm çok şiş, Şişlikten nokta kadar görünüyor, içi kıpkırmızı ve canım yanıyor tabii ki ama birkaç güne hepsi bitecek inşallah...
Tatlı kocacım, sarı kelebeğim yanımda, annem ameliyat boyunca ve sonrasında başımda bekledi, kuzumla ilgilendi, babam hasta haliyle yattığı hastaneden saat başı arayıp duruyor, sesinden anlıyorum ağlıyor, kıyamıyor, evlat işte...Bense mutluyum, bazen hayatın akışı içinde abuk sabuk şeylere kafamı takıyorum, oysa ne anlamsız...ben ameliyata girerken gözlerinden akacak yaşları durdurmaya çalışan bir sevgilim, annecim sana birşey mi oldu, acıyor mu diyen küçücük bir kızım varken...
Bu ameliyat bana iyi geldi iyi:) bir hafta istirahat de aldım, mutlu mutlu iyileşir, dinlenir dururum artık:) bu mutlulukla mışıldamaya gidiyorum...
