Kısacık, mutlu bir Antalya kaçamağı...

Yok yok daha iki numaraya cesaret edemedik:)

Ege Bahar'ın yanında kucağımda oturan minik yavru, eşimin çocukluk arkadaşının kızı Ecem.

Okulların kapandığı gün atladık uçağa, iki günlüğüne Antalya'ya özlediğimiz dostlarımızı görmeye gittik.

Ecem 19 aylık ama Ege Bahar'la çok iyi anlaştılar, Ege Bahar ne kadar büyümüş bir kez daha gördüm...

Ege Bahar iki gün abla modunda dolaşsa da bazen de bizi hiç paylaşmak istemediğini gözlemledim.

Birlikte Ecem'in doğum fotoğraflarına bakıyorlar:)

İlk günümüzün tamamını Antalya sokaklarında bebelerimizle dolaşarak geçirdik.

Karaoğlan Parkı'nda...

,

Çocukluk arkadaşları kızlarıyla...

Kaleiçi'nin güzel evlerinden biri...

Kaleiçi'nde baba kız...

Meydan'a çıkan, kokoreççilerin hemen arkasında yer alan ve yalnızca yaya trafiğine açık olan sokağın bu şekilde süslenmesi çok hoş olmuş...

İlk günün sonunda akşam yemeğimizi Lara'da bulunan Kanatçı Ali Asker 'de yedik. Seçtiğimiz herşey oldukça lezzetli olmasına rağmen (kalabalıktan da olsa) servisin çok geciktiğini belirtmeliyim.

İkinci gün Tahtalı Dağı'nın eteklerinde yer alan Çakırlar köyüne gittik. Gözleme ve bazlama eşliğinde köy kahvaltısı sunan sayısız mekandan birini tercih ettik.

Babalar gününü burada kutladık...

Dalından koparılmış tazecik dutlar yedik...

Yine dalından şeftali yedik...

Çok sevdiğimiz dostlarımız ve tatlı kızları...

Betül, Mevlüt, Ecem...

Çakırlar Köyü'nde adım başı böyle bir mekana rastlıyorsunuz. Bir de pazar meydanı denilen bir bölümü var, burada da doğal köy ürünlerini almanız mümkün.

Öğleden sonra ancak biten kahvaltı keyfimizden sonra Konyaaltı Atatürk Parkı içinde yer alan şirin cafelerden birine gittik. Falezlerin üzerinden Akdeniz'in güzel mavisini seyrederek sohbetlere daldık...

Antalya hatırası...

Ecem ve Betül...

Tabii ki arada kuzular için park eğlencesini unutmadık.

Fotoğrafını çekmemişim ama Antalya'nın Korkuteli ilçesine ait meşhur yanıksı dondurması nı da tattık ve tadına doyamadık. Keçi sütünün pişirilmesi sırasında hafif yakılması sonucu dondurmanın tadına eklenen o yanık tadının bu kadar güzel olabileceğini hiç düşünmemiştim. Biz sadesini yedik, kesinlikle ve kesinlikle tavsiye ediyorum, çikolatalısı falan da var dediler ama madem hafif yanmış sütten yapılıyor, tadını da en iyi sadesi hissettirir diye düşündük. Ya buradan ya buradan ya da buradan yenmeliymiş, öyle tavsiye aldık. Hepsi de Antalya'nın en eski en köklü pastaneleriymiş.

Antalya Havaalanı'ndayız ve artık evimize dönüyoruz...

Antalya'dan Havaalanı hatırası:)

ANTALYA...KALEİÇİ...KOKOREÇ...

Balböcüğüm işi nedeniyle 31 Ağustos-3 Eylül arası Antalya'da olacaktı. Okulların açılmasına bir hafta kala "bu benim son fırsatım" deyip takıldım peşine:))) Tabi o hep çalıştı, ben hep dinlendim. Canım benim tüm yorgunluğuna rağmen, kalan zamanlarında birde benimle gezdi.

Kocişde bende Antalya'yı çok severiz. Şehir dışında Aspendos, Perge ve Phaselis en sevdiğimiz yerler. Hele ki Phaselis'e ayrı bir zaafım vardır. İlk defa orada araba kullanmıştım:))) Öyle sakin, öyle huzur verici bir atmosferi var ki, huzur dolup dönüyorum her seferinde. Bu nedenle Antalya'ya her gidişimizde ufak bir Phaselis kaçamağı yapmaya çalışıyoruz.. Ama bu sefer kociş iş, ben tatil yapınca kaçamadık yakın bölgelere. Bizde kocişin de boş olduğu zamanları şehir merkezinde değerlendirdik. Hatta şehir merkezindeki Mermerli Restaurantın hemen altındaki küçük plajda (kolajda fotoğrafı var) şıpıdık şıpıdık yüzdük...

Kolajdaki tüm fotoğraflar ve bu fotoğraflardaki o güzelim evler Kaleiçi ve çevresinden. Şehir içinde Kaleiçi'nin o güzelim sokakları, Kaleiçi Mermerli Restaurant, Yat limanının üstündeki cafeler, ve dönerciler çarşısındaki Şampiyon Kokoreç favorilerimiz arasında. İstanbul'da kokoreçi genellikle ızgara domatesle karıştırıp servis yapıyorlar. Biz sadece kekikle lezzetlendirilmiş halde seviyoruz ve İstanbul'da sade yemiş olsam o lezzeti bir türlü bulamıyorum. Meşhur olan olmayan tüm kokoreççiler tarafımızdan denenmiştir:))) Zaten Şampiyon kokoreç bir çözüm bulmuş kendince; menüde kokoreç ve İstanbul usulü kokoreç diye iki alternatif var. Fethiye'de de kokoreç çok sevilir ve gayet lezzetli yapılır ama ben yine de Antalya'yı bu konuda tek geçerim.

Offf...Tam da Avrupa Birliği kriterlerini uygulamaya çalışan ülkemde ne çok kokoreç dedim:))) Sevmeyen ve tiksinenlerden çokkkk özür dilerim ama Avrupa Birliği bile vazgeçiremez beni bu lezzetten....