Pazar günü 35'e merhaba dedim...
yolun yarısında ailem, akrabalarım yanımdaydı çok şükür...
Ruh yaşı önemli derler ya, aynen öyle aslında...
Zaman akıp gidiyor,
yirmili yaşlarımdayken, otuzlar pek bir kocaman gelirdi gözüme, şimdi otuzlu yaşları da yarıladım...
Dörtle başlayan yaşlarım da şimdi büyük geliyor gözüme,
halbuki şimdiden boyu belime gelen bir kuzucum var,
ben kırklarımdayken gözlerimiz aynı hizada olacak inşallah...
Cahit Sıtkı'nın da dediği gibi;
insan ancak belli bir yaştan sonra anlıyor gökyüzünün başka bir renginin de olduğunu, suyun insanı boğduğunu, ateşin yaktığını...
ama dedim ya; bir de ruh yaşı meselesi var...
hayal meyal şeylerden de olsa ilk aşkımız,
ruhun neyse yine aynısı bence...
Ne demiştik...
Şaire göre tam da yolun yarısındayım:)
Gerçi ömür ne kadar bilemeyiz,
orasını ancak Rabbim bilir...
Allah sağlık sıhhat versin de başka bir şey istemem...
Yavru kuşum ne kadar heyecanlıydı...
Sabahtan odasında o pamuk elleriyle bana hediyesini hazırladı...
Akşam mumları defalarca birlikte üfledik...
Kızımın elinden en güzel hediyem...
İkimiz, kalp, gülen yüz, güneş...
Daha nasıl anlatılabilir sevgi?
En güzel anılar dosyasına kaldırılacak bu resmin adıysa;
"Ben 35, kızım 5 yaşında"
