Ahhh sonbahar...seni seviyorum...

İyiyiz, sağlıklıyız, mutluyuz çok şükür...

Ege Bahar geçen hafta başı okula başladı.

Allah'a şükür oryantasyon haftası güzel geçti.

Bugün okuldaki ikinci haftası bitti.

İki yıldır anaokuluna giden kızım bu yıl okuldaki üçüncü yılına merhaba dedi...

Maşallah deyip, dilimi ısırıyorum; çok keyifle gidiyor yeni okuluna, öğretmen formasyonunun ve deneyiminin ne kadar önemli olduğunu biliyorduk tabii ki ama yaşayarak da görmüş olduk.

Tabii bende yeniden öğrencilerime kavuştum...

 Her Mayıs Haziran döneminde şu an hissettiğim duyguların tam tersi biçimde tatil diye zıplarken bu aralar sabahları işe çok keyifle gidiyorum...

Tatildeyken yayıldıkça yayılıyorum, iş başladığı halde daha düzenli daha disiplinli herşey; haftasonu planlanmış, Cuma iş dönüşü akşamdan çamaşır, ütü halledilmiş oluyor. Kahvemi bile daha düzenli içiyorum desem yeridir:)))

Yaş ilerledikçe beğeniler ne kadar da değişiyor;

ahhh sonbahar...seni seviyorum...

Çalışan annenin çocuğu...

Fotoğraflar geçen haftadan...

Anne iş başı yapınca, anaokulu daha açılmayınca ve çok şükür anne öğretmen olunca çocuk da daha şimdiden liseye gider:)

Geçen hafta hergün eğitimdeydim, Ege Bahar'ın okulu bu hafta başı açıldığından o da her gün eğitimdeydi:)

Memurumuz Fatma Hanım sağolsun çok ilgilendi kızımla...

Fatmaaaa diye diye yanından, odasından ayrılmadı kadının...

Fotoğrafta Ege Bahar'ın yanında arkadaşı Nehir var. Bir öğretmen arkadaşımın kızı. Sırf Ege Bahar yalnız kalmasın diye iki gün getirdi kızını sağolsun...

Birlikte kahvaltılarını, resimlerini yaptılar, hatta abla ve abilerinden önce sıralara oturarak okulun açılışını da yaptılar.

Bizim kızların sayesinde liselilerin sıraları oyuncaklarla şenlendi:)

Bankacı falan olduğumu düşünmek bile istemiyorum...

Yanlış anlaşılmasın, demek istediğim sadece eğer çocuğuna bakacak kimse yoksa, okulu da açılmadıysa offf ki ne offff...

Kul sıkışmayınca Hızır yetişmezmiş derler, illaki herkes iş güç durumuna göre yaşamını bir düzene koyar ama Allahtan zor da kalınca kızımı da alıp götürebildiğim bir işim var...

Tabii dersim olmadığı sürece:)

Eylül'üm gelmiş...

Eylül'üm gelmiş de 4 gün olmuş bile...

Severim ben Eylül'ü...

Eylül dönüştür benim için...

Hem içe dönüştür, hem de iş yaşamına, öğrencilerime...

Haziran yaklaşırken tatil bir gelse diye gün sayan öğretmenler ve öğrenciler okullar açılmaya yakınken de heyecanla gün sayarlar.

Hafta başı öğretmenler olarak iş başı yaptık. Yıllık planlar, ders yükleri gibi son hazırlıkları yapıp zilin çalmasını bekleyeceğiz.

Ege Bahar'da gelecek Pazartesi okuluna başlıyor, o bile heyecanlı...

Eylül sıcacık kahven eşliğinde bir kitabı okumak, akşam üzeri üzerine ince bir hırka giyme gereksinimi duymak, güneşin son demlerini yaşamak, içe dönmek ve bu dönüşlerde aradığın ve bulduğun huzurla, mutlulukla yeniden başlamak demek...

Ben yine bu aralar içime döndüm...

Çok şükür üzüntüden, acıdan, hüzünden değil...

Geçmiş günlerimin verdiği huzurla o zamanları anıyor, mutluluklarıyla günümü, anımı güzel geçiriyorum...

Ahhh...birde sonbahar gelince babamı daha çok ama çok çok özlüyorum...

Yıllardır duyduğum, gördüğüm ama okuyamadığım bir eser...

İlk fırsatta okumak istiyorum...

Kahvemi de hazırlarım yanına, daha ne isteyeyim...

Eylül'üm hoşgeldin, sefalar getirdin...

Not: Görseller alıntıdır.